Een gezin uit Rotterdam is geconfronteerd met een onverwachte torenhoge tandartsrekening. De moeder, Ghizlane El Farissi, dacht dat de behandelingen van haar kinderen volledig vergoed werden, maar kwam bedrogen uit. Ze stapte naar de rechter.
Verzekering dekt alleen basiszorg
El Farissi had haar kinderen aangemeld bij een tandartspraktijk met de veronderstelling dat de mondzorg voor jongeren tot 18 jaar gratis is.
Wat ze echter niet wist: behandelingen zoals orthodontie of andere specialistische zorg vallen daar niet altijd onder. De kosten liepen snel op zonder dat ze tussentijds op de hoogte werd gebracht.
“Het gaat om ruim 1300 euro. Pas toen ik een betalingsherinnering kreeg, wist ik van de rekening”, vertelt El Farissi aan het Algemeen Dagblad. “Ik dacht dat het gewoon vergoed zou worden, net als bij de huisarts.”
Onwetendheid over kosten en communicatie
Het gezin bleek niet de enige te zijn met onduidelijkheid over de dekking van tandheelkundige zorg. De tandartspraktijk liet weten dat ouders vooraf formulieren moeten ondertekenen, waarmee ze akkoord gaan met de kosten. Volgens El Farissi had ze die documenten nooit goed begrepen.
“Er werd wel gezegd dat ik iets moest ondertekenen, maar het werd niet goed uitgelegd.”
De rekening betreft onder andere controles, fluoridebehandelingen en foto’s van het gebit. El Farissi voelt zich misleid: “Als ik had geweten dat dit geld ging kosten, had ik het niet gedaan. Of eerst overlegd met mijn zorgverzekeraar.”
Tandarts en verzekeraar wijzen naar elkaar
De tandartspraktijk stelt dat zij alleen de behandelingen uitvoeren die medisch nodig zijn en dat ouders verantwoordelijk zijn voor het controleren van hun verzekering.
De zorgverzekeraar bevestigt dat alleen basiszorg vergoed wordt en dat aanvullende pakketten nodig zijn voor uitgebreide mondzorg.
“Het blijft de verantwoordelijkheid van de verzekerde om te weten wat wel en niet vergoed wordt,” aldus een woordvoerder van de zorgverzekeraar.
Hulp gevraagd bij rechter en gemeente
El Farissi stapt naar de kantonrechter, maar komt daar bedrogen uit. De rechter bepaalt dat het gaat om een ‘geneeskundige behandelingsovereenkomst’ tussen de tandarts en de ouders.
De behandeling is uitgevoerd en de factuur is niet betaald. Dat betekent dat de ouders als wettelijke vertegenwoordigers verantwoordelijk zijn voor de kosten.
El Farissi heeft inmiddels aangeklopt bij de gemeente voor hulp. Ze maakt gebruik van het gemeentelijke pakket voor minima, dat in veel gevallen juist bedoeld is om dit soort kosten op te vangen.
Toch blijkt nu dat niet alles automatisch wordt vergoed, zeker niet als de tandarts niet bij het netwerk van gecontracteerde zorgverleners hoort.
De zaak maakt pijnlijk duidelijk hoe onduidelijk de regels kunnen zijn voor gezinnen met een lager inkomen of beperkte kennis van zorgsystemen. El Farissi hoopt dat haar ervaring anderen waarschuwt: “Ik wil niet dat meer mensen in deze val trappen.”