Lale Gül heeft veel teweeggebracht met haar column in De Telegraaf waarin ze pleit voor sancties voor Israël. Via Instagram laat de schrijfster veel reacties zien waarin ze wordt uitgescholden, maar ze is ook blij met de steun die ze her en der krijgt.
Van onbekenden krijgt Lale veel hatelijke reacties, waarin ze wordt uitgescholden op vrouwonvriendelijke en islamofobe wijze. Hoewel ze zich juist publiekelijk afkeerde van de conservatieve interpretatie van de islam, krijgt ze reacties binnen van mensen die vinden dat de islam ‘nog altijd de boventoon voert’ in haar gedachtegoed en haar zelfs een moslimhoer noemen. Lale zegt ‘racistische drek’ over zich heen te krijgen.
‘Korter dan Eussie’
Ook van bekende Nederlanders komt kritiek. Columnist Jan Dijkgraaf reageert: “Ik snapte dat dwepen met Lale Gül al niet toen het nog mainstream was.” En daarna: “Het kan met Lale Gül weleens korter gaan duren dan met Eussie.” Lale stipte aan dat Jan twee weken eerder nog positief was over een column van haar en spreekt dan ook van ‘voorwaardelijke steun’.
Ook opiniemakers als Bert Brussen en Bart Nijman keren zich tegen Lale, maar Tweede Kamerlid Derk Boswijk van het CDA neemt het op voor haar. “Goede geschreven opinie, kan niet anders zeggen. Als deze types je de maat nemen zit je over het algemeen goed.”
Schrijfster Stella Bergsma springt eveneens in de bres voor haar collega. “Lol lol, iedereen die tot voor kort nog dweepte met Lale Gül omdat ze zo handig paste in het ‘islamkritische’ plaatje is nu teleurgesteld dat ze commentaar op Israël heeft. Die veelgeprezen onafhankelijke geest van haar komt ze nu opeens niet meer zo goed uit 🤣.”
Fidan Ekiz steunt Lale Gül
Fidan Ekiz, voormalig presentator van Op1, schrijft op LinkedIn: “Ironisch hoe zelfverklaarde strijders van het vrije woord op rechts nu steigeren over deze column van Lale Gül omdat de mening niet strookt met het eigen gelijk. Alsof ze eigendom is van een tribaal kamp.”
Publicist en jurist Shermin Amiri gebruikt soortgelijke woorden. Hij noemt het ‘wrang te zien hoe juist degenen die zo vaak de lof zingen van vrijheid van meningsuiting nu overgaan tot verdachtmakingen’, nu Lale ‘die vrijheid invult op een manier die hen niet bevalt’.
“Geen inhoudelijk debat, maar etiketten, insinuaties en persoonlijke aanvallen. Daarmee wordt niet zij ontmaskerd, maar de leegte van hun eigen beroep op principes. Vrijheid van meningsuiting is geen privilege voor gelijkgestemden. Wie werkelijk pal staat voor dat principe, verdraagt ook de stem die schuurt”, aldus Shermin.
Anne Fleur Dekker, ooit bekend als linkse activist, schrijft: “De haatreacties op Lale Güls column haar column laten precies zien waarom ik niet meer ‘links’ , en ook niet ‘rechts’ ben. Alsof je, los van de eventuele mening, altijd een soort ’totaalpakket’ aan meningen moet afnemen. Daar ben ik tegen.”
Ook vindt Lale steun in de woorden van Frits Barend, die bij NPO Radio 1 zei: “Het doel van Hamas is de vernietiging van Israël. Het doel van Israël is niet de vernietiging van Gaza. Maar met waar ze nu mee bezig zijn, neigt het daar wel naar. En dat vind ik ook verschrikkelijk.” Lale zegt daarover: “Ik ben benieuwd of al die mensen die gisteren over mij zaten te schreeuwen dat ik een geïndoctrineerde moslim ben die trapt in fake news, nu dat ook durven te zeggen over Frits Barend die hetzelfde zegt als ik in mijn column.”
Wat schreef Lale Gül over Israël?
Lale lichtte haar standpunt omtrent Israël toe in haar column. “Er circuleren beelden die ik niet meer uit m’n hoofd krijg. Uitgemergelde kinderen, hoofdjes veel te groot voor hun lijf, vel over been”, schreef ze onder meer. “Moeders die hun dode baby’s uit het puin tillen. Jongens met afgebonden stompjes waar ooit hun benen en armen zaten. Ziekenhuizen die in puin liggen, artsen die opereren zonder verdoving, kinderen die sterven van de honger. Gaza is een hel geworden – en de wereld kijkt toe.”
Het is dan ook tijd voor sancties, vindt Lale. “Tijd om de militaire samenwerking stop te zetten. Tijd om Israël te behandelen zoals we andere landen behandelen die het internationaal recht schenden. Niet omdat we Israël haten – maar omdat we mensenrechten serieus nemen. Omdat we ons fatsoen niet willen verliezen. Er zijn momenten waarop je niet meer weg kunt kijken. Dit is zo’n moment. Onze morele grens is bereikt.”