Lale Gül richt zich in haar column voor De Telegraaf deze week tot Lidewij de Vos. Ze roept de nieuwe FVD-leider op tot een onmiskenbare breuk met het verleden van haar partij. “Lidewij de Vos, hoe wil jij de geschiedenisboeken in?”, vraagt Gül.
In een indringende open brief schrijft Gül dat De Vos, ondanks haar jonge leeftijd en het politieke momentum, alleen geloofwaardig kan zijn als zij publiekelijk afstand neemt van het antisemitisme, extremisme en complotdenken dat Forum voor Democratie onder Thierry Baudet heeft gekenmerkt. Zonder die duidelijke stellingname dreigt zij volgens Gül niet de vernieuwer te worden, maar het vriendelijke gezicht van dezelfde oude ideologie.
“Je bent 28. Dat is geen detail, dat is alles. Je staat op een kruispunt waar politici normaal gesproken pas rond hun vijftigste belanden, murw gebeukt door schandalen en cynisme. Jij staat er fris, met ogenschijnlijk een nieuwe kans voor Forum voor Democratie. Ogenschijnlijk, want onder de laklaag borrelt nog altijd hetzelfde goedje”, stelt Gül.
De columnist komt vervolgens ter zake. “Als je je werkelijk wilt onderscheiden van Thierry Baudet en het duistere verleden van FvD, dan is dit het moment om afstand te nemen. Hardop. Onmiskenbaar. Zonder voetnoten. Zonder ironische glimlach. Zonder ‘maar’. Want dat verleden is geen mening. Het is een dossier.” Tot dusver weigert De Vos afstand te nemen van oude uitlatingen van Baudet en andere FVD’ers. Bovendien is Baudet nog altijd partijvoorzitter.
“Eerst waren er de appgroepen: nazi-verwijzingen, antisemitische grappen, het verheerlijken van Hitler, het spreken over rassen alsof de biologie sinds 1939 heeft stilgestaan. Daarna volgden de halve excuses, de hele ontkenningen en het wegkijken. Vervolgens het antisemitisme dat geen incident bleek, maar een patroon. Daarna Vladimir Poetin: geen autocraat, geen oorlogsmisdadiger, maar een „held”. Terwijl Oekraïense steden werden platgebombardeerd, stond FvD aan de kant van het Kremlin”, somt de columnist op.
Afsplitsing van JA21 was nooduitgang
“Het patroon was inmiddels zo duidelijk dat de eerste mensen afhaakten. De afsplitsing van JA21 was geen ideologisch meningsverschil, maar een nooduitgang. Eva Vlaardingerbroek, nota bene, zei het destijds helder: Baudet was geradicaliseerd, onbereikbaar geworden, opgesloten in zijn eigen complotwereld. Dat was geen linkse framing, dat was een interne diagnose.”
Daarna ging het verder, schrijft Gül. “Steeds verder. Met figuren die nergens meer welkom zijn behalve bij elkaar. Met antisemitisme en het systematisch flirtgedrag met extremisme. Met mensen die zichzelf zien als martelaren, maar door de NCTV vooral worden gezien als een risico. En nu ben jij daar. Nieuw gezicht. Nieuwe leider. Nieuwe kans.”
De Turks-Nederlandse schrijfster weet dat FVD het momentum heeft. De partij van De Vos stijgt in de peilingen en kan nog verder profiteren door de crisis bij de PVV. “Het politieke momentum staat zelfs aan jouw kant. De PVV is een puinhoop. Intern chaotisch. Electoraal groot, maar inhoudelijk hol. De kans is levensgroot dat FvD daarvan profiteert. Juist daarom is dit het moment van de waterscheiding.”
“Ga je door op het bekende pad?”, vraagt Gül aan De Vos. “Het pad van wegkijken, relativeren, „het mag toch gezegd worden”, dan ben je niets meer dan oude wijn in nieuwe zakken. Hetzelfde bruine prutje, maar dan met een aaibaarder gezicht.”
“Kranten zullen artikel na artikel blijven schrijven. Over appjes. Over antisemitisme. Over racisme. Over kerstgala’s met figuren die bekend staan als neonazi’s, zoals recent”, voorspelt ze. “En zo ga jij, op je 28ste, de geschiedenisboeken in. Niet als vernieuwer, maar als camouflage.”
Andreas Kinneging, Bart Nijman en Ad Verbrugge
“Wil je eindigen in het gezelschap van uitgerangeerde mensen die nergens meer welkom zijn? Personae non gratae die zichzelf dapper vinden omdat niemand hen nog serieus neemt? Of kies je een ander kamp? Het kamp van gewone rechtsconservatieve denkers. Andreas Kinneging, Bart Nijman, Ad Verbrugge. Mensen die stevig zijn, soms scherp, maar niet ontspoord.”
“Kies je Roger Scruton, Douglas Murray, Jordan Peterson, intellectuele tegenstanders waar je het hartgrondig mee oneens kunt zijn, maar die binnen de democratische orde opereren? Of kies je Alex Jones en David Icke, de complotondernemers voor wie de werkelijkheid slechts hinderlijke ruis is? Wil je eindigen als Dries van Langenhove, die binnenkort in de gevangenis zit? Of als iemand die op tijd begreep dat politiek meer is dan om aandacht schreeuwen?”
Gül verzekert: “Ik schrijf dit niet vijandig. Ik probeer je een duw te geven in de juiste richting. Het is nog niet te laat. Maar dat venster sluit snel. Onomkeerbaar snel. De televisieredacties discussiëren nu al urenlang over de vraag of ze je wel moeten uitnodigen. Ik weet dat, want ik was erbij. Jij bepaalt of je aanschuift bij talkshows of wordt besproken als casus. De bal ligt bij jou En als je een paar hersencellen hebt, en die heb je, vermoed ik, dan kies je niet voor het pad vol antisemitisme, haat en complotwaanzin.”
“Maak de waterscheiding. Nu. Hard. Zichtbaar.”
“Met vriendelijke groet,
Een bezorgde toeschouwer die je liever serieus neemt dan fileert.”