De 1000 meter op de 25e Winterspelen in Milaan leek even uit te draaien op een Nederlands rampscenario, maar toen de rook was opgetrokken in het kolkende Milano Speedskating Stadium, stond Jenning de Boo toch met een zilveren medaille om zijn nek. Meer zat er niet in voor de 22-jarige Groninger, die in de slotfase werd overvleugeld door de ontketende Amerikaan Jordan Stolz. De Boo had de race overigens bijna niet gereden, zo onthulde de topschaatser na afloop.
Jordan Stolz maakt het verschil in de slotronde
Na 600 meter lag De Boo nog ruim voor op Stolz, de te kloppen man op de middellange sprintafstanden. Het raceplan was duidelijk: een groot gat slaan en dat vasthouden tot de finish.
“Dat was ik wel van plan. Maar daar had ik de perfecte race voor nodig. Dit was dus niet de perfecte race, bij de start ging het heel even mis. Duurde de wedstrijd maar 600 meter, dan was alles goed geweest. Het plan was om hem na 600 meter op grote achterstand te zetten.”
Stolz liet zich echter niet imponeren. Bij het uitkomen van de laatste rechte lijn, rond de baanwissel, kreeg hij De Boo in het vizier. Wat volgde was een indrukwekkende versnelling.
In de laatste bocht had de Amerikaan de lange Groninger al te pakken. Met 1.06,28 dook hij ruim onder de 1.06,78 van De Boo. Het verschil: een halve seconde.
De Boo bleef realistisch. “Ik wilde graag winnen, maar hij was de betere. Daar ben ik realistisch genoeg voor.”
Wennemars-drama zorgt voor beladen sfeer
De wedstrijd stond ook in het teken van het drama rond Joep Wennemars. De sfeer in het stadion was grimmig nadat hij eerder hard onderuit was gegaan. Het publiek, grotendeels in het oranje, liet luid van zich horen.
Voor De Boo was het zaak zijn hoofd koel te houden. “Superzuur voor hem. Ik heb niet zoveel contact met Joep, maar dit gun je niemand. Mij heeft het verder niet beïnvloed. Ik kon me er goed voor afsluiten. Dat heb ik geleerd.”
Die mentale weerbaarheid kwam niet vanzelf. “Ik heb me in het verleden weleens laten beïnvloeden door iemand die vlak voor mijn eigen rit een supertijd had gereden. Ik heb er dus op geoefend om me nooit meer door iets af te laten leiden. Dat is nu ook weer gelukt. Ik heb het gefluit ook niet gehoord. Zelfs tijdens mijn eigen race hoor ik het publiek niet.”
Hartverzakking om kwijtgeraakte schaatsen
Alsof de spanning van een olympische finale nog niet genoeg was, begon de dag voor De Boo met paniek. Hij had zijn schaatsen laten liggen in een shuttlebus tussen de training en het olympisch dorp.
Toen materiaalman Rienk Nauta op zijn deur klopte om de schaatsen te slijpen, bleken ze spoorloos. “Tuurlijk was er wel een beetje paniek. Ik had ze dus in de bus laten liggen. Vervolgens is hij op zoek gegaan.”
“Op een gegeven moment belde hij me met de vraag of ik zeker wist dat ik ze in de bus had laten liggen. Ik kreeg een hartverzakking. Was een grapje van hem. Hij had ze gevonden.”
Terwijl TeamNL in rep en roer was, bleef De Boo opvallend kalm. Ploeggenoot Kjeld Nuis merkte op dat anderen waarschijnlijk in paniek naar de bus waren gesprint, maar De Boo bleef rustig. “Zoals jullie weten is het af en toe een chaos bij mij. Dit is daar weer zo’n voorbeeld van.”
Blik op de 500 meter: favoriet of niet?
Het zilver op de 1000 meter biedt perspectief voor de 500 meter later deze week. Na 600 meter had De Boo immers een forse voorsprong op Stolz. Bovendien is hij regerend wereldkampioen op de kortste sprintafstand.
Toch houdt hij de verwachtingen bewust laag. “Zegt Kjeld dat ik nu favoriet ben voor goud? Kjeld zegt wel meer, geloof ik. Ik ga nu een heel politiek correct antwoord geven: ik ga op de 500 meter m’n stinkende best doen.”
Ook op de 500 meter zal Stolz de grootste concurrent zijn voor De Boo. “Ik kan alleen maar hopen dat Stolz een beetje geschrokken is van die eerste 600 meter. Want wat ik hier nu heb laten zien op dat eerste stuk, dat heb ik dit seizoen nog niet eerder laten zien. Dit niveau is gewoon bizar.”