Een niet eerder uitgezonden geluidsopname speelt een sleutelrol in de nieuwe Britse documentaireserie The Trial. De tape werpt nieuw licht op het gedrag en de denkwereld van Michael Jackson in de jaren rond zijn strafzaak. De vierdelige serie, uitgezonden door Channel 4, schetst het beeld van een sluwe pedofiel die de buitenwereld voor de gek hield.
In het opgedoken fragment laat Michael Jackson zijn façade vallen. “Als je me zou zeggen dat ik nooit meer kinderen mag zien, pleeg ik zelfmoord”, zegt hij zonder aarzeling. “Dan heb ik niks meer om voor te leven.”
De opname, vastgelegd op cassette, is een van de meest confronterende elementen in de vierdelige serie die wordt uitgezonden door Channel 4. Zonder entourage of schijnwerpers blijft weinig ruimte voor nuance: de obsessie met jongetjes klinkt ongefilterd door.
De makers laten zien hoe Jackson jarenlang een zorgvuldig opgebouwd imago gebruikte om de buitenwereld te sussen. “Hij hield iedereen, mezelf meegerekend, voor de gek”, zegt voormalig familievriend Stacy Brown. In The Trial keren meerdere betrokkenen terug naar die periode en beschrijven zij hoe de zanger consequent grenzen verlegde.
Vrijspraak in 2005
De serie focust op de rechtszaak uit 2005, waarin Jackson terechtstond vanwege beschuldigingen van misbruik van Gavin Arvizo op zijn landgoed Neverland in Californië. De jury sprak hem vrij, maar de schade aan zijn reputatie bleek blijvend. Vier jaar later overleed Jackson na een overdosis, fysiek en mentaal uitgeput.
Beelden van Neverland roepen in de documentaire vooral vragen op. Een privépretpark met olifanten, giraffen, een stoomtrein en een achtbaan, grotendeels bevolkt door kinderen. “Waar waren de volwassenen?” is een terugkerende constatering.
Arvizo, op dat moment terminaal ziek, werd door Jackson onder zijn hoede genomen. Privécameraman Christian Robinson vertelt dat hij destijds niets seksueels meende te zien. “Michael was gewoon een kind. Hij wilde weer twaalf zijn.” Aanklager Ron Zonen schetst een ander beeld: “Hij was geen Peter Pan, maar iemand die Neverland gebruikte om jongetjes in zijn bed te krijgen.”
Die lezing wordt ondersteund door verklaringen van oud-dienstmeid Adrian McManus. Zij zegt in 1993 te hebben gezien hoe Jackson zich in zijn slaapkamer aan de dertienjarige Jordan Chandler vergrepen zou hebben. “Vanaf mijn eerste werkdag zag ik een eindeloze stroom van jongetjes, altijd verschillende.” Chandler trof later een schikking; McManus durfde destijds niet te getuigen. “Daar heb ik veel spijt van, maar ik was jong en bang.”
Bashir-interview
Een cruciale rol is weggelegd voor het interview dat Jackson gaf in Living with Michael Jackson aan journalist Martin Bashir. Daarin vertelt Jackson dat hij met Arvizo in één bed slaapt. “Je bed met iemand delen is de ultieme manier om liefde te tonen.” Volgens de documentaire raakte Jacksons entourage in paniek en werd de familie Arvizo wekenlang op Neverland gehouden om mediacontact te voorkomen.
Getuigenissen en belastend materiaal
In The Trial spreken ook voormalige medewerkers. Vincent Amen vertelt dat hij een tas met belastend materiaal voor justitie moest verbergen. Hij vond onder meer een naturistenblad en bestellijsten van video’s met naakte kinderen, omcirkeld met zwarte pen. “Ik was, net als iedereen, om de tuin geleid.”
De serie sluit af met nieuwe beelden uit Jacksons slaapkamer en een tweede bandopname waarin hij zelf zegt: “Kinderen worden verliefd op me door mijn persoonlijkheid. Dat brengt me soms in de problemen.” De documentaire laat weinig ruimte voor interpretatie en zet opnieuw druk op het zorgvuldig opgebouwde erfgoed van de ‘King of Pop’.