Ebru Umar is fan van afslankprikken. De columniste van De Telegraaf is in een jaar tijd twintig kilo afgevallen, naar eigen zeggen zonder bijwerkingen. Ze koopt de prikken ‘op een illegale manier’, maar zou graag willen dat de huisarts ze gewoon voorschrijft.
Ebru, 55 jaar, draait er niet omheen: “Ja, ik koop het op een illegale manier, en ja, ik reken het cash af (€ 350,- per maand)”, schrijft ze in haar column. “En dan nog maar een ’ja’: ik heb shitloads aan vrienden die smeken of ik het ook voor hen wil meenemen. Tot slot ook de laatste ’ja’: dat doe ik dus. Want dik zijn is een ziekte die ik niemand toewens.”
De prikken werken ook bij haar vrienden. “Inmiddels zijn we met z’n allen minstens een kilo of 200 afgevallen; zonder één centje pijn. Maar laat ik vooral bij het begin beginnen. Hoewel, toch nog even een spoiler alert: ik heb nul last van bijwerkingen, behalve dan die waar niemand het over heeft.”
Spoedeisende hulp
Ze heeft geen last gehad van een winterdepressie en is niet ziek geworden sinds ze elke week een prik neemt, schrijft ze. “Geen griep des doods meer, en dat terwijl ik in 2022 nog negen weken ziek ben geweest en in 2023 vijf volle weken niet wist wat me overkwam.” Toen dat gebeurde, wist ze dat ze gezonder moest leven. “Want die vijf weken griep waren zó erg dat ik zelfs op de spoedeisende hulp belandde.”
Ebru voelt de kritiek al aankomen. “Bespaar me de morele verontwaardiging dat mijn afslankmiddelgebruik ten koste gaat van diabetespatiënten. Ten eerste is er een gecreëerde schaarste: onze verzekeraars betalen te weinig voor het spul, waardoor producenten het eerst aan de rest van de wereld aanbieden voordat wij aan de beurt zijn.”
Ook met het adagium ‘ieder pondje gaat door het mondje’ kan ze weinig; ze noemt het ‘betweterig’. “Of het hautaine vermeende gebrek aan zelfdiscipline. ’Gewoon gezond eten en drie keer in de week sporten.’ Ik – en met mij volksstammen mensen met overgewicht – kan je vertellen dat het niet zo werkt. Zeker niet na een bepaalde leeftijd.”
Ebru noemt haar prikken een ‘game- en lifechanger’. Ze is niet meer vatbaar voor verslavende suikers, zegt ze. Als het aan haar ligt, krijgen ook kinderen toegang tot het middel. “Mijn hart breekt als ik kleine kinderen zie met overgewicht en weet dat ze een leven van geworstel met eten tegemoet gaan. In plaats van overgewicht te normaliseren, moeten we terug naar het besef dat er niets mis is met slank en gezond zijn.” Haar mening is helder: “Als het aan mij ligt, mengen we het afslankspul door het kraanwater.”