GTST-acteur Ferri Somogyi is pas 52 jaar, maar heeft al een veelbewogen leven gekend. In een openhartig interview met het magazine Weekend vertelt hij over zijn stalker, een gewapende overval, meerdere auto-ongelukken en het psychologische litteken dat zijn moeder hem bezorgde.
Stalker voor de deur
Als jonge acteur kreeg Somogyi, bekend als Rik in GTST, te maken met een obsessieve fan. “Ik had een stalker en kwam niet van haar af. Als ik om vier uur ’s nachts thuiskwam van het stappen, lag zij voor mijn deur. Ze had mijn nummer achterhaald, terwijl het in die tijd heel moeilijk was om daarachter te komen. Toen ik een keer opnam, deed ze heel vreemd. Binnen een minuut lachte ze keihard, om vervolgens hysterisch te huilen en me daarna verrot te schelden.”
Het probleem werd uiteindelijk opgelost toen hij boven het oude Hard Rock Café in Amsterdam woonde. Het personeel daar joeg de stalker schrik aan, waarna ze verdween.
Onder schot in Los Angeles
Nog heftiger werd het tijdens zijn periode in Amerika. “Ik woonde toen in Los Angeles, waar ik ’s nachts werd overvallen. Mijn oude huisgenoot werd apart genomen en door twee mannen in elkaar gebeukt. De ander hield mij onder schot, die wilde mijn geld, anders zou hij me neerschieten. Onder de hoogste druk word ik heel kalm. Ik geloofde het niet, het leek wel een speelfilm. Ik liep gewoon van hem weg. Toen alles eenmaal tot me doordrong, zette ik het op een rennen.” Ondanks de dreiging hield hij er geen blijvend trauma aan over.
Meerdere auto-ongelukken
Ook in het verkeer kwam hij meermaals in gevaar. “Een keer zat ik op de achterbank toen we in een kettingbotsing terechtkwamen en de auto’s over ons heen vlogen. Ik lag toen te slapen, dus dat was ook niet traumatisch. En ik heb ondersteboven in het water met een auto gelegen. Horror. Je ziet dat het water stijgt en de deuren waren ingegraven op de bodem. Uiteindelijk bleken de elektrische raampjes gelukkig nog open te gaan en kon ik eruit.”
Psychologische mishandeling door zijn moeder
De zwaarste littekens zijn volgens Ferri niet fysiek, maar emotioneel. “Mijn moeder negeerde mijn gevoelens in mijn kinderjaren. Dat klinkt onschuldig. maar als je als kind huilend thuiskomt omdat je op school wordt gepest of geslagen, is het stomste wat je als ouder kunt zeggen: ‘Huil maar niet’ of: ‘Het komt wel goed.'”
“Dat klinkt heel troostend, maar het is verschrikkelijk. Je moeder zegt namelijk eigenlijk: ‘Je mag die gevoelens niet hebben’, of: ‘Die gevoelens kloppen niet’. Het wordt ontkend, alsof je je aanstelt. Je moet de gevoelens van je kind altijd serieus nemen. Ik werd als het ware psychologisch vermoord door mijn moeder. Dat begint heel klein, maar wordt steeds groter. Ik ben uiteindelijk bij mijn vader gaan wonen.”
Lang bleef onduidelijk waarom hij als volwassene telkens in relaties belandde die hem emotioneel raakten. Dat veranderde op een dag in Los Angeles. “Toen ik dertig was en op het strand liep, kreeg ik opeens zo’n eurekamoment. Krijg nou wat, deze vrouwen zijn gewoon kopieën van mijn moeder! Toen vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Ik begreep eindelijk waarom ik steeds op dat soort vrouwen viel en waarom ik me zo machteloos voelde als zij me negeerden. Vanaf dat moment ben ik me gaan inlezen en heb ik het een plekje kunnen geven.”