Een 33-jarige vrouw uit Nijmegen heeft twee artsen, een verpleegkundige en de leiding van een abortuskliniek in Arnhem aangeklaagd. Volgens haar is zij in 2023 in een ernstige staat van paniek te snel geholpen en hadden zorgverleners haar mentale toestand beter moeten inschatten. De zaak dient bij het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg in Zwolle.
De vrouw kwam huilend en volledig overstuur de kliniek binnen. Onderweg had ze moeten overgeven. “Ik had het zakje met braaksel nog in mijn hand.” Kort na aankomst volgden een gesprek met de abortusarts, een echo en het innemen van medicatie. Een uur later werd de veertien weken oude foetus verwijderd.
‘Het is allemaal in een roes gegaan’
Volgens de Nijmeegse had de abortus nooit op deze manier mogen plaatsvinden. “Het is allemaal in een roes gegaan”, verklaarde ze volgens het Algemeen Dagblad bij de tuchtrechter. De kernvraag is of de kliniek zorgvuldig genoeg heeft gehandeld door haar in deze toestand zo snel een abortus te laten ondergaan.
“Ik kreeg niet de tijd om het te laten bezinken”, zegt ze. Ze twijfelde nog of ze het leven in haar buik wel wilde laten weghalen. “Ik snap niet hoe ze niet hebben kunnen zien dat ik in paniek was.”
Zwangerschap ontdekt na buikklachten
Het verhaal begint bij lichamelijke klachten. De vrouw had flinke buikpijn en werd via de huisarts doorverwezen naar een internist. Op advies van een vriendin deed ze een zwangerschapstest. “Maar ik had een heel onregelmatige menstruatie.” De uitslag was echter duidelijk.
“Ik heb in paniek de huisarts gebeld.” Ook nam ze contact op met de verwekker, die het kind niet wilde. In diezelfde roes belde ze de abortuskliniek in Arnhem. Na een telefonische intake kon ze daar vijf dagen later terecht. “Ik ben de dagen daartussen kwijt. Ik weet niet meer hoe ik die ben doorgekomen.”
Echo niet getoond, contract snel getekend
De vrouw dacht dat ze nog maar kort zwanger was, maar bij aankomst in de kliniek bleek uit de echo dat ze al veertien weken zwanger was. De echo kreeg ze niet te zien, iets wat volgens haar advocaat wel had gemoeten.
Voor de ingreep moest ze een contract ondertekenen. Dat deed ze zonder goed na te denken, verklaart ze. De vakjes die moesten aantonen dat ze alles had gelezen, bleven leeg en werden niet gecontroleerd. “De arts begon meteen ook over anticonceptie, of ik een spiraaltje wilde.”
In de wachtruimte appte ze nog met de vader van het ongeboren kind dat ze niet zeker wist of ze het wel wilde laten weghalen. Ze voelde zich echter niet in staat om die twijfels nog te uiten. “Het is echt in een sneltreinvaart gegaan”, vertelt de 33-jarige Nijmeegse.
Zorgverleners zagen geen twijfel
De verpleegkundige verklaarde bij de tuchtrechter dat de vrouw vooral verdrietig en gesloten was. “En ze was gesloten. Dat is niet ongewoon, dat maken we vaker mee. Dat moet je respecteren.”
Volgens de abortusarts, verpleegkundige en kliniekmanager was er geen reden om te denken dat de vrouw nog twijfelde. Ze had immers zelf contact opgenomen met de kliniek. Ook tijdens het bezoek zou dat niet duidelijk zijn geweest.
De vrouw ziet dat anders. “De huisarts zei dat ik in de kliniek goede gesprekken zou krijgen. Ik was op zoek naar hulp, niet meteen naar een abortus. Ik ben bij één arts geweest en daarna ging het heel snel. Dat neem ik ze kwalijk. Ze hadden moeten kijken naar mijn mentale toestand.”
Leven ingrijpend veranderd
De abortus heeft diepe sporen nagelaten. Door de psychologische gevolgen raakte de vrouw haar werk kwijt, belandde ze in de bijstand en is ze twee jaar later nog steeds niet hersteld.
De abortusarts noemt de situatie schrijnend. “Het is verschrikkelijk dat we hier moeten zitten en welke consequenties het voor haar heeft gehad.” Tegelijk benadrukt hij dat er nooit een abortus zou zijn uitgevoerd als er twijfel was geweest. “Als ik ook maar even het idee had gehad dat daar in dit geval geen sprake van was, hadden we de abortus natuurlijk nooit gedaan.”
De tuchtrechter doet uiterlijk over zes weken uitspraak.