Politiek journalist Wouter de Winther baalt van het gebrek aan mediaoptredens van PVV-politici. In de podcast Afhameren van De Telegraaf vertelt hij aan presentator Pim Sedee hoe moeilijk het is om PVV’ers voor een gesprek te strikken, ondanks dat de partij inmiddels de grootste van Nederland is.
‘Nul op het rekest’
Volgens Wouter zijn journalisten al twintig jaar bezig om PVV’ers een podium te geven, maar krijgen ze nauwelijks respons. “Wij, maar ook andere journalisten van andere media, zijn de afgelopen twee decennia natuurlijk wel voortdurend bezig geweest om mensen uit de PVV de gelegenheid te geven om te vertellen: hoe staan jullie erin, wat vinden jullie ervan? Maar dan krijg je heel vaak nul op het rekest. Je probeert je journalistieke werk eigenlijk al decennia, inmiddels 20 jaar, te doen. En men neemt gewoon de telefoon helemaal niet meer op, ook uit angst om de grote leider soms tegen het hoofd te stoten, of omdat men media eng vindt.”
Pim Sedee vraagt zich af of het kan komen doordat PVV’ers zich ‘persona non grata’ voelen. “De PVV staat er in de samenleving misschien nu wat anders op dan tien jaar geleden, met de 37 zetels die ze hebben behaald. Dus ik weet niet meteen of je echt persona non grata bent op het moment dat je nog bij de partij aansluit. Zou dat iets veranderd zijn?”
Democratische plicht
Wouter hoopt niet dat PVV’ers zich zo voelen en benadrukt dat politici hun verantwoordelijkheid hebben: “Als je volksvertegenwoordiger bent en je laat merken dat je een deel van het electoraat vertegenwoordigt, dat op een bepaalde manier in de wedstrijd zit, dan doe je eigenlijk gewoon je democratische plicht. Dus waarom zou dat een reden zijn om je dan vervolgens ergens niet meer aan te nemen?”
Toch ziet hij in de praktijk dat het anders werkt. “De praktijk leert, zeker in die beginjaren, maar volgens mij is het nog steeds niet heel erg makkelijk, dat die mensen gewoon geen kans meer krijgen om aan de bak te komen. Dat is een heel groot probleem en dat vind ik ook een schande. Maar dat is wel de realiteit.”
Interne cultuur bij de PVV
In de podcast gaat het ook over de interne structuur van de PVV. Pim Sedee vraagt waarom het voorstel van oud-Kamerlid Hero Brinkman om een ledenpartij met stemrecht te maken nooit van de grond kwam.
“Te veel gezeik”, zegt Wouter. “Wilders is natuurlijk samen met Martin Bosma ooit in dat zolderkamertje begonnen, toen hij de VVD heeft verlaten. De band tussen die twee is toen heel sterk geworden, met een gevoel van ‘ons tegen de wereld’.”
Volgens Wouter heeft Bosma er vaker op gewezen dat andere partijen vaak ten onder gingen aan ruzies op congressen of door afvallige leden. “Als er weer zo’n nieuwe partij ten onder ging aan gekrakeel op een congres of leden of afvalligen, zei hij iets als: kijk eens, dit krijg je ervan. Zolang het niet verplicht is, wil men het niet. Wilders wil natuurlijk ook de controle houden, dat is een controlfreak. Hij vindt ook dat hij degene is die uiteindelijk de beslissingen neemt. Als leider heeft hij daat natuurlijk op zich gelijk in. Maar als het betekent dat jij uiteindelijk altijd besluit en nooit mensen de kans geeft, of je laat overtuigen dat het op een andere manier moet… ”
De rol van Wilders
Wouter benadrukt dat Wilders’ politieke instinct hem onderscheidt van de rest van zijn fractie. “Zijn politieke gevoel is natuurlijk heel sterk. Hij is misschien wel op dit moment de beste en de meest ervaren politicus in de Tweede Kamer. Zowel in het debat als in het zien aankomen van kansen of gevaren.”
Daarbij prijst hij Wilders’ optreden in het debat na de ’tweede val van het kabinet’, de uittrede van NSC. “Ik vond het sterk dat hij in het debat over de tweede val van het kabinet eigenlijk vrij snel benoemde: ‘We gaan het hier nu allemaal weer over het buitenland hebben en over Gaza en eerder over Oekraïne, maar kunnen we het misschien ook langzamerhand eens over Nederland hebben?’ Dan leg je wel een vinger op de zere plek.”
Volgens Wouter weten veel kiezers dat gevoel te herkennen: “Een heleboel mensen denken ook: we vinden het ook heel erg wat in het buitenland gebeurt, maar mogen we misschien zelf ook nog iets vinden van onze zorg, van ons onderwijs, van migratie, van de belasting, van veiligheid… En dat voelt Wilders gewoon heel erg goed aan. Hij is daarin ook veel meer ontwikkeld dan ieder andere persoon in zijn fractie. Ik denk dat hij geen tijd en zin heeft om met 36 anderen in discussie te gaan.”