Journalist Twan Huys heeft deze week in een interview met Mezza uitgebreid verteld over het verlies van zijn vader Frits. Laatstgenoemde overleed in de zomer van 2024 op uiterst tragische wijze.
Twan Huys hoort verschrikkelijk nieuws tijdens vakantie
Huys was in de zomer van 2024 op wandelvakantie met zijn zoon Jack. De twee verbleven in Zuid-Tirol en zouden samen van München naar Venetië lopen.
Huys werd op dat moment echter opgeschrikt door een hartverscheurend telefoontje van zijn moeder. Die vertelde de televisiepresentator dat zijn vader thuis was overleden ten gevolge van een hersenbloeding. Hij werd 91.
Huys brak de vakantie met zijn zoon onmiddellijk af en reisde per trein terug naar Nederland. “Jack en ik wisten: dit is een keerpunt, het einde van onze reis, we hadden er 265 kilometer op zitten, nog driehonderd te gaan. Maar we moesten naar huis. Snel. Naar pap. Naar opa.”
“En zo had het niet moeten gaan. Ik krijg nu weer kippenvel”, zegt Huys, twee jaar later. ‘Het verhaal van Jack en mij zou een wandelverhaal worden, vader en puberzoon, in de natuur, weg van het wereldnieuws, avontuur. Dat mijn vader zou overlijden, was niet het plan. Dat ik daarover zou schrijven, ook niet.”
Huys noemt het ‘onwerkelijk’ dat hij zo ver van zijn vader was toen die overleed. “En pijnlijk: terwijl pa op de grond lag in de keuken, zaten wij met nieuwe wandelvrienden op een terras.”
Twan Huys bewaart warme herinneringen aan ouders
“Maar: er waren geen onbesproken zaken”, vervolgt hij. “Alles wat ik ooit kwijt wilde, heb ik kunnen zeggen, vragen. Mijn ouders waren zo leuk samen omdat ze zo zonder taboes waren.”
“Hij was leraar, leidde een harmonieus leven met zijn gezin, besteedde tijd aan zijn broer, zussen”, zegt Huys over zijn vader. “Een oud-leerling die hem groette op straat, dát was zijn erkenning. Ik wilde de wereld in, en dat betekende ook: met je kop boven het maaiveld uit. Maar mijn vader had iets door wat ik heel lang niet door heb gehad.”
Huys bewaart goede herinneringen aan zijn ouders. Zijn moeder overleed kort nadat zijn vader stierf. “Hun generatie zette zich in de jaren 60 af tegen de kerk – er gaat een familieverhaal rond dat een broer van mijn moeder tijdens een samenzijn van alle broers en zussen een doos op tafel zette met de woorden: ‘Nu zijn we van al ons leed verlost’. Die doos zat vol condooms.”
“En op een gegeven moment kwam ik er, als jongetje, achter dat in onze boekenkast, verstopt achter de encyclopedie, boeken stonden als Turks fruit en folders van de NVSH (Nederlandse Vereniging van Seksuele Hervorming, red.).’
Huys erfde een wandelverslaving van zijn ouders. “Voet voor voet zetten is mijn énige manier om mijn nieuwsverslaving te onderdrukken. Na een uur op pad voel ik het: het losgezongen zijn. Mijn telefoon gebruik ik alleen nog voor foto’s maken.”
Huys en zijn zoon maakte de wandeling uit 2024 twee jaar later alsnog af. “Ik voelde me door het lopen, wat zij ook zo graag deden, dichter bij mijn wortels komen.”
“En ik ben al wandelend dichter bij Jack gekomen. Juist ook doordat hij me leerde dat het soms ook goed is om te zwijgen. En om maar te zien hoe de dag loopt. Ik heb hem volwassen zien worden in die zomers.”