Gerard Cox is op 85-jarige leeftijd overleden. Zijn dood kwam sneller dan velen hadden verwacht, ook voor zanger, acteur en cabaretier zelf. Slechts zes weken voor zijn overlijden sprak Gerard in een interview met Algemeen Dagblad-journalist Antoinnette Scheulderman over zijn ongeneeslijke ziekte en de naderende dood. Vlak voor zijn dood deelde hij één hele bijzondere wens, die niet uit zou komen.
Een onverwacht snel afscheid
Cox vierde in maart nog zijn 85ste verjaardag in het Luxor Theater, omringd door collega’s als Jenny Arean, Simone Kleinsma en André van Duin. Toen sprak hij vol hoop uit dat hij er misschien nog tien jaar bij zou krijgen. “Ja, het ging ook gewoon goed met hem. Dus er was geen aanleiding om te denken…”, vertelt Antoinnette Scheulderman in RTL Tonight.
Zes weken geleden veranderde dat beeld. Cox kreeg de diagnose uitgezaaide slokdarmkanker en besloot zich niet te laten behandelen. In plaats daarvan koos hij voor bestraling om het slikken dragelijk te houden. “Ik heb geen zin in dat hele circus met chemokuren, haren die van je kop vallen en dat je je doodziek voelt”, zei hij destijds tegen het AD.
Bijzondere band met journalist
Scheulderman sprak Cox in de laatste fase van zijn leven meerdere keren. “We hadden echt een klik. We mochten elkaar graag”, zegt ze. Toen Cox zijn ziekte wereldkundig wilde maken, koos hij bewust voor haar. “Wat ik een eer vond. Maar dat hij dan nu overleden is, dat het zo snel gegaan is, dat had ik absoluut niet verwacht. En ik weet zeker hij zelf ook niet.”
Zijn laatste wens: geen mediacircus, wel regie
Cox had een bijzondere laatste wens: hij wilde dat zijn overlijden pas na zijn uitvaart bekend zou worden gemaakt. “En dat mocht ik dan doen”, zegt Scheulderman. Zijn manager belde haar de ochtend na zijn dood: “Hij wil heel graag dat jij dat bekend maakt, maar pas na zijn uitvaart.”
De journalist sprak met de manager van Cox af dat zij het zou proberen stil te houden, maar wist dat dat bijna onbegonnen werk was. “Toen zei ik al van: dat lijkt mij best wel lang, dat hou je niet stil. Ook zeker met zo’n icoon als Gerard.”
“Dat tekende ook wel Gerard”, aldus Scheulderman. “Want die leefde echt nog in een analoge wereld. Hij had geen mobiele telefoon. Aan e-mailen deed hij niet. Als je hem wilde bereiken, dan moest je een brief sturen of op zijn vaste telefoon bellen.”
“Dus dacht hij ook dat dingen niet uit zouden lekken. Dat was misschien zo in de tijd dat we nog analoog leefden. Dat is natuurlijk niet meer zo. Dat ging toch heel snel eigenlijk niet zoals gepland.”
Cox vond media-aandacht rondom de dood maar “poppenkast”. Hij wilde geen pers bij de uitvaart, geen gedoe. Tegelijkertijd genoot hij wel van de massale reacties na de bekendmaking van zijn ziekte.
“Hij heeft stapels brieven gekregen en die vaste telefoon van hem die ging echt de hele tijd”, zegt Scheulderman. “Ik zei ook tegen hem: normaal gebeuren dit soort dingen als iemand overleden is en dan gaat iedereen massaal zeggen hoe goed je was. En dat maakte hij dus nu wel mee. En daar genoot hij dan ook wel weer van.”